Sükunetinin ayazında sert kışlara bürünürüm.
Evvel zamanların bütün yaşanmışlığının pişmanlığı sarar bedenimi.
Gecelerim kabuslara boğulur, uykularım düğüm atar boynuma.
Şefkatini umarak tebessüm eden içimdeki çocuk, küçük yıkımlarla başlar yarınlarına.
Aklın gönlüne hükmetmeye çalıştıkça yıpranırsın, yıpratırsın isteyipte söyleyemediklerini.
Öfkeli bir pişmanlıkla kucaklaşmak zordur bilirim.
Hüzünler demir atar aşk denizine. İnkar etmesin yüreğindekini aklın, bir an önce kucakla kendini ve hazırlan yolculuğa.
Gönlünün hicretine mani olmak hatadır.
Sevdanın raksında meşk olmak dururken, içindeki yangına su taşımak da neyin nesi?
Kayıt Tarihi : 23.9.2014 21:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!