Haziran akşamı Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Haziran akşamı çöktü omzuma,
Güneş son kez değdi suskun yoluma.
Rüzgâr adın andı yaşlı dallardan,
Gece usul usul indi ruhuma.

Ne kadar sussam da sen çoğalırdın,
Her suskunlukta bir daha doğardın.
Eski resimlerde gülüşün kaldı,
Her bakışta beni sen ağlatırdın.

Zaman dediğin bir batan güneşmiş,
Sevda dediğinse gizli ateşmiş.
Seni unuturum sanmıştım oysa,
Unutmak dediğin en zor savaşmış.

Sokak lambaları bekler gecemde,
İzin kaldı yalnız bu penceremde.
Haziran akşamı başladı her şey,
Bitmedi, sürüyor hâlâ sinemde.

Bir martı çığlığı değdi kıyıya,
İçim sürüklendi eski anıya.
Seni sevmek meğer güzel yangınmış,
Külü kaldı bende, döndü acıya.

Kurumuş bir gül var sayfalarımda,
Kokun duruyor hep avuçlarımda.
Haziran ne zaman değse akşama,
İlk sevdam uyanır yanı başımda.

Haziran rüzgârı geçti saçımdan,
Geçmiş yaprak yaprak düştü dalından.
Ne kadar kaçsam da senden, anladım:
İnsan kaçamazmış öz yarasından.

Haziran akşamı yine kapımda,
Yıldızlar nöbette dört bir yanımda.
Bir gün dönersen ey benim sevgilim,
Bıraktığın sevda hâlâ kanımda.