Hazine Şiiri - Asıf Arafat

Geleceğin tasası sarmış etrafını,
Kalmamış hiçbir şey yapasın.
Kaçmış gursağında kalan hayallerin,
Peşinden koşmaya mecalin mi yoktur, söyle.
Yaslan yorulduysan omzuma,
Hayat yolu uzun,
Çıkmazlarla dolu bir labirent.
Bir ses duyulur yalnız uzaktan,
Ey insan sabret.

Sabreylemek nereye kadar,
Tahammülün de bir sınırı var.
Yaslandığın ağaç sağlamsa,
Senden şanslısı mı var?

Ağaca yaslandın diye,
O ağacın tohumunu vereni unutma,
Gün gelip bir gün öteye varınca,
Huzuru âlâ'da utanma.

Peki öyleyse dönelim aşka,
Daha neler vardı senden başka?
Sahi, aşk bir yalan idi.
Oysa sen...
Sen aşk değilsin,
Sen başka deryalara açılmak isteyen bir denizcinin hayalisin.
Ufukta gördüğü ama uzanamadığı,
Çok güzel ve de sırlı,
İçinde belki mâtemler saklı.

Hazinesin belki de,
Ufuktaki adanın en güzel yerinde.
Yeter ki istesin gönlün,
Bu palamarcı çoktan saldı çapayı.