Hazine Şiiri - Kanayan Yürek

eski günler
eski gülüşler
o günlerden sadece adın kalmış
sen yok olmuşsun
kendi karanlığında kendine kendine boğulmuşsun
ruhunun cesedini bir hazine gibi gömmüşsün
kimsesiz bir bahçenin en güzel yerinde
bir altın oluşturmuşsun
oysaki ben o hazineye aşığım
sadece adın kalmış ya o büyük efsaneden
bn sadece buna yanarım
ruhunu gömsende kara topraklara
ben yinede sana yanarım
içimdeki hazin yalnızlığı
ancak aşkınla sarmalarım
günler geçtikçe sana bana bize ağlarım
çamurlara daldırdığın bedenini uzaktan izler acırım
ama ben yinede sana ölümüne aşığım...