gözlerinde ırmaklar vardı
içinden geçemediğim,
sürüklenirdim uzaklarına,
ne tutunacak dalın vardı,
ne saklanacak kuytun,
hazin bir sonu bekledik senle,
belki ölüm vardı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




umudumuz vardır son dakikaya kadar gerisi kadere kalmış. kaleme sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta