Her hazan mevsimi geldiğinde
Doğayla baş başa kalmak istiyor insan
Şehrin derdi ve uğultusu
Yoruyor insanın zaten yorgun olan ruhunu.
Çıkıp baktım dağlara, ovalara
İsimsiz, sorgusuz bir aşkın solgun mısraları
Tümcelerimde boğulan
Surların ihtilal geceleri
Göz kırpıyor Mezopotamya'nın ıslak güneşine
Sırtımda yüzyıldan kalma yanıklara
Devamını Oku
Tümcelerimde boğulan
Surların ihtilal geceleri
Göz kırpıyor Mezopotamya'nın ıslak güneşine
Sırtımda yüzyıldan kalma yanıklara




İnsan nasıl en yorgun, çaresiz, bitkin halinde silkelenip yeniden ayağa kalkmak, bedenen fikren güçlenmek ister ya; hazan da öyledir bana göre, önündeki kışın zorlu şartlarından bahara savurur doğayı tüm gücüyle... Hazan umut, bahar sonuçtur... Saygılarımla,
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta