Haykırış Şiiri - Hasret Şiirleri

Haykırış

Sessizliğin nabzında atar adın, bir ritim ki bitmez,
Sanki bir ah gibi, bir yara ki ne dikiş tutar ne zaman.
Geceler şahidim, yıldızlar fısıldar kayıp gidişini,
Gözlerim deniz oldu, ruhumda fırtına, dinmeyen boran.
Hangi limana demir atsa bu kalbim, hep sana çıkar izi,
Gitmek miydi kolay olan, yoksa kalmak mıydı asıl yoran?

Her köşe başında bekleyen gölgen, bir vefa borcu gibi,
İçimde birikmiş, yutkunamadığım, bitmeyen o sen.
Güneş doğsa ne fark eder, içimde hep aynı karanlık akşam,
Hangi şarkıyı dinlesem, tellerinde titrer hüzünlenir ten.
Bir anlık teselli bile çok görülür bu yanık cana,
Bir daha hiç açmaz, solduruldu o narin, o masum gülüşün.

Hatıralar bir hançer, keskin ucu saplı durur sırtıma,
İsyanım göğe yükselir, boğuk bir feryadım yırtık rüyama.
Zaman durdu o günden beri, akmıyor, geçmiyor, bir nevi işkence,
Yokluğun bir soğuk zindan, sığmıyor can bu daracık canıma.
Avuçlarımda külün, dilimde ismin; her yer sen, her şey sen!
Unutmak bir efsane, kavuşmaksa inan ki en acı yalan mı?

Şimdi hangi mevsimde açar bu derin aşk, hangi bahar?
Kar mı yağar bu hasrete, yoksa kuru bir güz müdür sonu?
Hangi rüzgâr eser de getirir o eski sıcak, o telaşlı kokuyu?
Kalbimde bir çığlık, kimse duymaz; sadece benim sessizliğim duyar.
Ne zaman gülebilirim ki ben, yarım kalmış bir hikâyenin figüranı,
Sen gittin ya sevgilim, ben kaldım bu kahrolası ayrılığın ortasında.