Nurhan
On yedi otuz altı hayatının çarkı
Kağızman’dan Gelibolu’ya yaşam hattı
Ellerinde kalemi muallimlik tahtı
Eğiten öğreten değer Nurhan’dır adı
*
Niye geldim niye, bilmem ki sana…
Yeter; yalanlarınla oyalama,
Yalansın! Dünya demişler adına,
Sen; bir rüyadan ibaretsin oysa
----Doldur vakti, kır çarkımı gideyim,
----Yok, sana minnetim, bırak göçeyim,
Ömrümü
Bir kış misali yaşadım gitti ömrümü
Kar boran tipi ayaz sardı şu ömrümü
Sere çığ düştü nefessiz kıldı ömrümü
Don yemiş gibi buz tutu benim ömrümü
*
Ömrümün Demi
Nazlı gönlüm seni yâr seçti seçeli
Hayat doluyum seni sevdim seveli
Umut türkümsün söylüyor dilim seni
Aşkın kalbimde duygularımın seli
Ruh-u kalbimi yakar lebin ateşi
Nerede ah! Nerede de, o eski günler…
Uzansan tutulmaz, tutsan elinde durmaz,
Rıhtımdan uzaklaşan gemiler gibi yıllar,
Hayat; kim demiş ki yıldızlar gibi kaymaz,
Ah! Anılar, güzeldi be… O yirmili yaşlar,
Nerede; eski sevgi-güven, şimdi bulunmaz,
Nazına Kurban
Nazına işvene edana o cilvene kurban
Ay cemalin nur-u güneş yürek han’ıma doğan
Rastığın sürmen zülfü perçemlerin halim buhran
Uzaklaştın hızla benden koşsam da kavuşamam
Tik tak tik tak tik tak sensiz boşa akıyor zaman
Senin aşkın ruhumda küllenmiş bir ateş
Yıllardır içten içe yandığımı kim bilir
Sen yüreğime düşmüş harlı kor gibisin
Yıllardır içten dumansız yandığımı kim bilir
*
Sen nerden bilecen içimdeki fırtınayı
Gönül deli; gezer kibir âleminde,
Kibir; ateş olmuş yakar her şeyi de,
Taş atana gül sun, görsün erdemi de,
Baruta ateş atmanın, anlamı ne?
*
Gül ile Nur; kin bu isme yakışmıyor,
Bir kördüğümsün bedenimde ruhumda
Ne kesip atabildim ne çözebildim
Gizli aşkınmış ince sızı kalbimde
Ne yazık ki yıllar sonra anlayıverdim
*
Körlük mü Kader mi diyeyim adına
Kaşlarıma aklar düştü,
Ömrüme son bahar…
Eylülün, hazan rüzgârları başladı hayatımda,
Gazel döken bağlarım tarumar,
Yüreğimde biraz hüzün,
Biraz özlem,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!