Hayatını Ona Borçlusun Şiiri - Esma Özdemir

Sanıyorsunuz ki dünya
Sizin için kurulmuş;
Herşey, altın tepside
Önünüze sunulmuş!
Sıraya dizilmiş
Ucuzluk pazarında kadınlar;
Merakla gelmenizi bekliyorlar...
Ve sadece siz istediniz diye
Sanki hemen oracıkta
Eteklerini kaldırıp
Kendilerini size teslim edecekler!

Milenyum çağında yine haksızlık!
Cinsiyet ayrımcılığı sizce de
Ayıp değil mi?
Bunu size feminist olmayan
Dürüst bir kadın söylüyor;
Dinleyin!
İnsanlık onuru ayaklar altına alınmış;
Adaletsizlik kol geziyor sokaklarda...
Her evde erkek şiddeti...
Dinmek bilmiyor birtürlü küfür ve hakaret...
Öyle normalleşti ki
Hergün bir kadın töreye kurban gidiyor..!

Yakışır mı insanlığa
Bir yılda yüzlerce, binlerce cinayet?
Yeter artık
Bunca zulüm, bunca eziyet!
Çekin o hoyrat ellerinizi üstümüzden!
Ey zalimler...
Düşün yakasından kadınlarımızın!

Lütfen biraz saygı gösterin onlara!
Sizi meydana getiren
Bu nadide varlıklara
Biraz daha anlayışlı olabilirsiniz aslında!
Düşünün bir kere...
Yıllar önce kimbilir..!
Ne büyük hayallerle
Umutla, sevgiyle, kan ter içinde
Dokuz ay karnında, önce
Sonra kucağında emzirerek
Gecelerce uykusuzluk çekerek
Beşik sallayarak
Ninni söyleyerek
Öperek, koklayarak...
Şefkatle o narin kollarına alarak
Bedenini siper ederek
Canı pahasına gözünden sakınarak
Saçını süpürge ederek
Bin zahmet çekerek
İyi bir insan olasın diye seni
Dünyaya getirdi annen!

İstemeseydi meselâ ama
Çoktan bok yoluna gidebilirdin
Öyle değil mi?
Biraz nezaketli olsan ne olur!
Biraz tevazu göster.
Horoz gibi dolaşma ortalıkta öyle!
Ayrıca, bu kadar şımarıp
Kabarmana da gerek yoktur evladım!
Çünkü, sen de neticede
Bir kadının
İki dudağı arasından çıktın!
Hayatını ona borçlusun
En nihayet..!