Hayat Serüveni Şiiri - İbrahim Efe Gökçimen

Doğdun imdi zamanı,
Dünya artık mekanın.
Keşfedilmemiş cennet gibi,
Sanki vadedilen dünyanın.

Geldin şimdi bir yaşından,
Harfler oldu heceler ağzından.
Düşe kalka adımların ardından,
Sanki ileride hiç düşmeyecek gibi.

Geldin beş altı yaşına,
Buldun kendi aşını.
Yedi yaşında başladın okula,
Bildin kendi adını.

Harfler oldu cümleler,
Okudun yazdın niceler.
Evde anan baban,
Mutlu haberlerini bekler.

Cümleler de dönmesin mi,
Sayılar da eklenmesin mi?
Yetmedi okuma yazma,
Matematik de görmesin mi?

Bitti böylece ilk okul faslın,
Sende zamanın hızına şaşkın.
Ortaokul ve yeni bir dünya,
Artık çocukluktan kalktın.

Artık sorumluluk nedir öğrendin,
Ödev yapmaya da yeltendin.
Bu günleri çok bekledin;
Okudun yazdın, ,çarptın topladın da.

Çabuk bitti okul heyecanı,
Şimdi sınava hazırlanmak zamanı.
Baştan sona biten test kitapları,
Yorgun gecelerin ulaşılmaz sabahları.

Oldu bitti oldun bir sınav,
Yeni okulun dile kolay.
Umudu bıraktı annen baban,
Olmayacak senden birşey kolay.

Liseli oldun, çılgınsın biraz da.
Müdür yardımcısı hemen yakanda.
Okulun bitmesine kalan az da,
Ne olacak bu yapamadığın dersler.

Mektep bitti kaldın sokakta,
Yedin tekmeyi evden dışarıya.
Hayat acı, tattın bir anda,
Girdin inşaata, belin hovarda.

Geçti yıllar dizdin kiralık evi,
Saçın da dökülmüş, birazcık kelin.
Yorulmuş hâlin, zamane anlar,
Okuldaki haytalıkların gelir aklına.

Artık yaşın dayandı altmışa,
Dede diyorlar sana sokakta.
Alınıyorsun artık biraz da,
Yaşam ne hızlı şeymiş.

Huzurevine attılar seni,
Hâla ağrıyor belin.
Tutmuyor artık elin.
Serüven burada bitti emi.

Göründü işte kara toprak,
Hastane ölümden önceki durak.
Hâlin kalmamış, sağlıktan ırak.
Artık tabuttasın, bitti seyahat.