Ey hayat, varlığına lazımken binbir safa
Yokluğuna mecburken katlanılmaz bir cefa
Fıtratında gerekirken nihayetsiz vefa
Mahiyetin zıttına dönmüş, bilmem ne hafa
Ey hayat, sendin şerbetini bize içiren
Sendendi mutluluk hep, serpme üzüntü bazen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta