Hayat yürümek zorunda olduğun dikenli bir yol...Ayaklarına batsa da sinsi dikenler, bazen acının o delirten sancısını iliklerinde derin derin hissetsende, bu tükenmek bilmeyen renkli serüvende, arkana bakmadan, sekerek de olsa koşmak zorunda olduğunu bilirsin...Çünkü sen hayatın kucağında çaresizce ağlayan,umuduyla yaşamak zorunda olan bir bebeksin..onun toprağına,suyuna,onun yüreğini ısıtacak güneşine muhtaç olan masum bir çiçek...Bir gün solacagini bile bile her gün tekrardan aciyorsun hayata tebessüm ederek...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta