Akşam doğunca şehre yorgunluk bir sis gibi
Nasıl çökerse ruhun ıssız caddelerine,
Sen de mazi kefeni bürünmüş bir his gibi
Çöküyorsun gönlümün en muamma yerine.
Sanki gönlüm sana, sen gönlüme hapis gibi.
Gözlerimde yaramaz bir buğu oluyorsun,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta