HATIRLA SEVGİLİ
Hatırla sevgili…
Bir pazar sabahıydı,
gökyüzü mavisini cömertçe sermişti bahçeye.
Zaman ağır ağır ilerliyor,
dünya sanki bizi rahatsız etmemek için
uzakta duruyordu.
Hamakta sallanıyorduk yan yana,
sen bir şarkının içinden geçiyordun,
ben gözlerine bakıp
sözlerinden çok sesini dinliyordum.
Sonra kahkahaların karışıyordu ezgine;
öyle güzel gülüyorduk ki
sanki mutluluğun başka bir adı vardı
o gün onu yalnız biz biliyorduk.
Kavak ağacı tepemizde
yapraklarını rüzgâra bırakmıştı.
Her hışırtısı
bizim sevincimize tutulmuş bir alkış gibiydi.
Aşağıda dere,
taşların arasından kıvrılarak geçiyor,
suyunun sesiyle
söylediğin şarkıya kendi türküsünü katıyordu.
Ne büyük sözler söyledik o gün,
ne de geleceğe yeminler ettik.
Birlikte gülmek yetiyordu.
Aynı gökyüzünün altında
aynı ana sığabilmekti bütün zenginliğimiz.
İnsan bazen bir ömrün
en kıymetli dakikalarını yaşarken
onların sonradan özleneceğini bilmiyor.
Meğer o bahçe
yalnızca çiçeklerin açtığı bir yer değilmiş;
kalbimin seni
en güzel hatırlayacağı yermiş.
Yıllar geçti sevgili…
Mevsimler değişti,
yollar uzadı,
hayat bizi başka telaşların içine savurdu.
Ama ne zaman bir dere sesi duysam
içimde o günün kapısı açılıyor.
Bir kavak yaprağı düşse önüme,
gözüm seni arıyor.
Bir yerlerde eski bir şarkı çalsa,
sesin geliyor aklıma.
Ve bir pazar günü
güneş bahçelere yeniden vurduğunda
kalbim hâlâ o hamakta
senin yanında sallanıyor.
Belki o bahçe şimdi değişmiştir.
Belki hamak çoktan sökülmüştür.
Belki kavak ağacı
bizim kahkahalarımızı bile unutmuştur.
Bak insanın kalbi unutmaz sevgili.
Yaşadığımız anılar
hatırlanmaz;
insanın içinde yaşar.
Bir gün olur da
rüzgâr saçlarına dokunurken
uzaktan bizim şarkımıza benzeyen
bir ezgi duyarsan,
bir an dur…
Belki o ses
geçmişten sana gelen
küçük bir selamdır.
eğer o anda
yüzünde sebepsiz bir gülümseme belirirse,
bil ki ben de bir yerlerde
aynı gökyüzüne bakıp
seni hatırlıyorumdur.
Hatırla sevgili…
Biz o gün
sadece bir pazar geçirmedik.
Bir ömrün içine sığmayacak kadar güzel
birkaç saat bıraktık birbirimize.
Sen söyledin,
ben dinledim.
Sen güldün,
ben o gülüşte kayboldum.
Kavaklar üzerimize yapraklarını savurdu,
dere ayaklarımızın dibinde aktı,
gökyüzü sessizce bizi seyretti.
Ve biz fark etmeden
hayatımızın en güzel hatırasını
orada bıraktık.
Şimdi zaman geri dönmese de
o gün hâlâ benimle.
Sevmeler,
bir şarkıya saklanır,
bir yaprağın hışırtısına karışır,
bir dere sesinde yeniden doğar.
Hatırla sevgili…
Eğer bir gün
hayat sana mutluluğun nasıl bir şey olduğunu sorarsa,
cevabını arama.
Bir pazar gününü düşün.
Bir bahçeyi…
Bir hamakı…
Bir şarkıyı…
Kahkahalarımızı…
biz aşkı yalnızca birbirimizde bulmadık;
biz, o günün içinde
bir daha hiç kaybolmayacak kadar
birbirimizi bulduk.
Kayıt Tarihi : 13.09.2026 02:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!