Hatırla Şiiri - Mert Mercankaya

Bir Söz ver bana Mert

Eger bir gün
Ola ki unutursan
Çocuk olmayı
O zaman yitmişsindir
O zaman bitmişsindir

Ola ki bir gün çok ciddiysen
Gülmeye başla öylece
Baktın ki çok şikayetçisin
Hemen koşmaya başla
Ve yorulunca dizlerine koy ellerini
One doğru eğil nefes nefese
Kalbinin koşusunu dinle
Tüm o vuruşları ve kanı hayal et
Nefeslerini dinle
Nasıl da sana yetişmeye çalışıyorlar
Kendi nefesin ve kendi kalbin sana yetişmeye çalısıyor
İşte gene bir çocuk
İşte gene bir aşkınlık

Ola ki bir gün şüphe edersen
Yaşayıp yaşamadığından
O zaman ya öl
Ya da yaşamaya başla

Eğer bir gün ölülerle yürümeye başlarsan
İçindeki yaşamı saç üstlerine
Onlar saçmasınlar sana ölümü
Ya da uzaklaş ordan kendi yaşamına doğru

Baktın ki çevrendekiler tek tek yitiyorlar
O zaman üzülme kaybediyorum diye
Aslında kazanıyorsun
Hep ihmal ettiğin bir şey vardı ya
İşte onu kazanıyorsun kaybettikçe dışardakileri
Kendin Mert kendin
Kendini kazanıyorsun dışardakileri kaybettikçe
Terk edildikçe kavuşuyorsun kendine

Yalnız kalmak ve kalabilmek bir armağan
Üzülebilirsin ama yıkılamazsın
Çünkü sen yıkılırsan bu evren çöker
Bu evren senin evrenin
Senin kalp atışlarınla hayat buluyor
Senin gülüşün güneş gibi parlıyor
Ve senin nefesin hoş bir rüzgar bu alemde

Bir gun ola ki
Unutursan bunları koş, koş uzaklaş
Gel buraya bak burda bir yer var
Buranın her hücresi sen
Her köşesi her kenarı sen
Sen varsın burda bak
Gel buraya
Kendine gel, kendine gel

Eve gir biraz
Bak bir ev var hemen arkanda
Orası senin evin
Orası sensin
Senin yüreğin ve senin varlığın
Ruhunun ihtişamına gel

Tanı biraz beni Mert
Çok vakit harcamadın mı başkalarını tanımaya
Onlardaki seni de görmeyince unuttun kendini
Gel, gel artık
Hatırla beni
Hatırla
Seni seviyorum.

Mert Mercankaya