Geceler derin, nefesteyim;
Seni görmediğim gün beyhudeyim.
İnciler olmuş dönme dolap,
Seni görsem bile sensizlikteyim.
Sen suskun, geceler suskun;
Gece çöker sessizce umut izine,
Bir yıldız saklar kalbim karanlığına.
Rüzgâr alır düşlerimi uzakların sesine,
Ben yine seni anarım yalnızlığın içinde.
Bir mehtap gelir, gider usulca,
Derviş yolu aşkın yoludur
Menzili ağır olursa ilmi çoktur
Ezelden fani hakka emanetin
Hikmetten istersen özü
Görmeyen hakikati ne olursa sonu
Benden sonra bir başkası yazılır
O deftere.
Yeşil gözleri vardır kâtibin, derler,
Geceleri denize çıkamayan gözler.
Âşık'ın kalbi Mavera'nın
Ardında bir türkü söyler ki,
Sızısı zerre kadardır;
Ne hakikatte ne de ruhta durur.
Yol yükü dervişe ağır gelince,
Yoldan da vazgeçmiş.
Yolculuğun sonunda onu
Çiçekli menzil beklermiş de;
Kalp eşikte tecellî eder,
yol mürşidi hâlden seyreder.
Sır dergâhında kelâm,
ilmi ney eder.
Perde perde seyr-i âlem,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!