Hasretim Şiiri - Hasret Toprak

HASRETİM

Suskun gecelere fısıldadım adını,
Her yıldız bir parça sen,
Her rüzgar bir anı.
Zaman senden yana aksa da durur bende,
Çünkü ben,
Hasretim sana,
Yaralı bir ömrün tam ortasında.

Gündüzler sana çıkmayan yollara benzer,
Adım adım eksilirim
Sensizliğin her miliminde.
Dudaklarımda adın,
Ama sesini unutur gibiyim.
Ne tuhaf,
Bir insan hem dolu olur biriyle,
Hem bu kadar boş kalabilir mi?

Hasretim…
Söyle, kaç gün geçti senden yana?
Kaç gece uyuyamadım,
Kaç sabah uyanmadım?
Her biri sensizliğe eklendi.
Ve ben her sabah
Biraz daha eksildim kendimden.

Bir sokak başında yürürken
Bir şarkı çalıyor uzaktan,
Sözleri değil, tınısı tanıdık.
Kalbim birden hızla çarpıyor.
Çünkü sen varsın her şeyde,
Ve her şey senin yokluğunla yanıyor.

Hasretim…
Seninle konuşamadığım her kelime
Boğazıma düğüm,
İçime kor gibi.
Sana anlatamadıklarım,
Şiirlere döküldü sonunda.
Bir tek sen duymadın
Yüreğimin sessiz çığlığını.

Bir fotoğrafın var elimde,
Eskimiş bir zamanın içinden kalmış.
Bakınca gülümsüyorsun hâlâ,
Ama ben ağlıyorum.
Çünkü o an geçip gitti,
Ve sen, orada kaldın.
Ben ise burada…
Bir yokluğun içinde boğuluyorum.

Hasretim,
Bir adım gelsen bitecek bu sızı.
Bir tebessüm yeter,
Bir dokunuşun serinliği.
Ama sen…
Başka bir galaksi kadar uzaksın şimdi,
Bir hatıra kadar silik.

Rüyalarıma bile az gelir oldun.
Artık düşlerim bile seni kıskanıyor.
Çünkü en güzel rüyamda bile
Tam saracakken kayboluyorsun.
Uyanınca ellerim boş,
Kalbim kırık,
Ve gözlerim senden arda kalanla ıslak.

Hasretim…
Sana ulaşmayan her yol
Kendini tekrar eder bende.
Ne yapsam, ne yazsam
Sonunda yine sana çıkar.
Çünkü bu kalp,
Başka kimseye benzemez,
Ve senden başkasını sevemez.

Sen bilmezsin,
Ama bir yokluk nasıl büyür içimizde…
Sen görmezsin,
Ama bir insan nasıl erir adını anarken.
Ve sen duymazsın,
Ama bir isim nasıl yakar gece gece…

Hasretim…
Bir gün dönersen,
Beni bulamayabilirsin.
Çünkü ben,
Belki de içimde sana veda ederim
Ama yüzüm hâlâ seni bekliyor olur.
Ne garip değil mi?
Gitmeler bile bazen kalır…