Hasret Şiiri - Ersin İlhan

Seni özlemek
yüksek sesli bir şey değil;
bir sandalyenin eksikliği gibi
akşamın ortasında.

Adını anmıyorum artık,
çünkü adı geçen şey
biraz daha uzaklaşır.
Ben susuyorum,
hasret konuşsun diye.

Saatler geçiyor
ama hiçbir yere varmıyor;
zaman, sen gidince
yürümeyi unuttu.

Bir kapı gıcırtısı sanıyorum
içimdeki bu sızıyı,
oysa kimse gelmiyor,
sadece senin yokluğun
yer değiştiriyor odamda.

En çok da bu koyuyor:
alıştım sanıyorlar.
Oysa ben
her gün yeniden
sana varmadan dönüyorum.

Hasret dediğin
bir yere varmaz,
ama insanı
kendinden alır.