Hasret 1 Şiiri - Hasret Toprak

Hasretle uyanırım;
geceyi bitiren sabah değil,
adını anmadan geçemediğim bir eksikliktir.
Gözlerimi açar açmaz
yokluğun düşer içime;
gün, sensiz başlar.
Zaman ilerler;
ama ben aynı yerde kalırım.
Saatler yürür,
ben beklerim.
Gelmeyeceğini bilerek beklemek
en ağır yüktür;
yine de insan vazgeçemez.
Hasret;
içimde büyüyen sessiz bir yangındır.
Ne bağırır,
ne dumanı görünür;
ama her şeyi yakar.
Ben seni özledikçe
dünya biraz daha daralır.
Yolları ezberledim;
dönmeyeceğin yolları.
Kapılar kapalıdır;
yüreğim açık.
Her ses,
her adım
bir anlığına umut olur;
sonra yine susar her şey.
Gülmek isterim;
gülüşüm yarıda kalır.
Çünkü sevinç bile
sensiz tamamlanmaz.
Ağlasam;
gözyaşım adını söyler.
Hasret,
insanın içine böyle yerleşir.
Kalabalıklar içinden geçerim;
kimse fark etmez.
Herkes bir yere yetişir;
ben sana.
Ama mesafeler uzundur;
beklemek bitmez.
Hasret bana
sabretmeyi öğretmedi;
eksilmeyi öğretti.
Her gün biraz daha
kendimden verdim.
Sen gittikçe
ben azaldım.
Geceler uzun;
uyku ürkek.
Yastık bile bilir
kaç kez adını fısıldadığımı.
Karanlıkta bile
yokluğun aydınlık kadar nettir.
Eğer bir gün
bu hasret diner sanırsan;
bil ki bazı yokluklar
zamanla geçmez.
İnsan beklemekten yorulur;
ama özlemekten vazgeçmez.
Ben vazgeçmedim.
Adını içimde taşıdım;
susarak,
yanarak,
eksilerek.
Hasret;
benim en uzun gecemdir.
Ve ben,
o gecede
hâlâ seni beklerim.