Gelecek diye vaat edilen günleri
bekledim. Ecelin güzelliğiyle
ve ölümün masumiyetiyle beyaz giyindim.
Gecenin tam ortasında
tavana dikili bir çift gözle
visal gününü bekledim.
Tefekkür edemedim mevlaya,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Mananın kılcal damarlarına yüreğiyle yürüyen pek az insan bulunur. Onlar da gerçek şairlerdir...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta