Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

DOĞRU YALAMA OLDU,
YALANA SARILALI…

İnsanların birçoğu, nefes alıp verse de
Daha yaşarken öldü, yalana sarılalı.
Halka rağmen halk için(!) , bakınız neler oldu

SULTÂN’IM!

-Gönüller Sultân’ına ithaf-

“Oku” emri ile Hıra dağından
İn sevgili, ey sevgili Sultân’ım!

SEN

Gönül limanıma ilk demir atan
Geminin kaptanı, sen oldun sen, sen.
Aşkın ateşiyle yakıp, kavuran
En sonunda beni, sen oldun sen, sen.

KALEMİN ÖNEMİ

Doğru olan kaleme, eğri yazdırma yazar
Kalem eğri yazarsa, millete mezar kazar...

YÂ RABB!

ÖNYARGI

-Yanlışçılara ithaf-

Ayrık gibi, tüm bedeni kaplamış
Yanlış fikri, tâ kökünden sökmek zor!

GÖNÜL ÖZE BAKAR

İzden yola çıkıp izciyi sürer
İzci ize bakar, göz ise yüze.
Tüfeği dayamış sağ omuzuna
Avcı geze bakar, göz ise yüze.

“TÖVBEMİZ DE,
TÖVBEYE MUHTAÇ”(*)

Sâde dille tövbe, tövbe değildir
Bizim tövbemiz de, tövbeye muhtaç.
Gerçek tövbe için “nasûh” gerekli

ON BİR ŞEHİDİM

-Şemdinli şehitlerine-

Duyulur duyulmaz o kara haber
Tüm ülke ağladı, on bir şehidim.

O KARA GÖZLER

Baktıkça gözüne bakasım gelir
Ben del’eyliyor, kara gözlerin.
Senden uzak durmak elimde değil
Kendine bağlıyor, kara gözlerin.

ÖKSÜZ GÖNÜL

Sen dünyadan gideli
Gönüller öksüz kaldı.
Cihan …izimle doldu
Fikirler köksüz kaldı.