Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GÖZ KADININ ZIRHIDIR

Müspet/menfi ne varsa, hepsi gözünde saklı
Onu türbanından çok, bir tek bakışı korur.
Yürürken/konuşurken, vakarlı/ağırbaşlı
Bir şelâle misâli, haşin akışı korur.

YETER BANA

Meltem gibi okşayan
Sözlerin yeter bana.
Ayrıca hüzün verme
Nazların yeter bana.

ZÂLİM DEVLET

Yeter ki birlik olsun, mâzisi olmasa da
Dünsüz devlet yaşarda, zâlim devlet yaşamaz.
Halkı perişan olsa, yiyecek bulamasa
Unsuz devlet yaşarda, zâlim devlet yaşamaz.

ZEVK UÇAR UTANÇ KALIR

Orada geçer akçe, îman, amel, güzel huy
Göç zamanı yaklaştı, hazırlık yapın n’olur.
Cüz-i irâde böyle, duymadıysan bunu duy
Ne ararsa bir insan, sonunda onu bulur.

İNCİTME
***
Gönül gel seninle sohbet edelim!
Allah’ı seversen kulu incitme.
Fâni olan üç beş günlük dünyada
Yolcuyu seversen yolu incitme.

KİM BİLİR?

Ah çekerek hasretinle sînemi!
Döne döne, dağlamışım; kim bilir?
Yıldızların göz kırptığı gecede
Leylâ diye, ağlamışım; kim bilir?

KEŞKE

Eğer kabul etmezse, O kendi diyârına
Sıradan yuvarlanan, keşke bir taş olaydım.
Sevr mağarasında, O’nu korumak için
Oradan yuvarlanan, keşke bir taş olaydım.

KOLAY MI?

Genişçe bir ufuk ferâset yoksa
Olmadan olayı, sezmek kolay mı?
İlmin çırasını güçlü yakmadan
Cehâlete mezar, kazmak kolay mı?

MECNÛN LEYLÂ’SIZ KALDI

Acımadı bir vakit, düşürdü beni nâra
Bu nasıl bir aşkmış ki, benzim sararıp soldu.
Beklenmedik bir anda, kalbime açtı yara
Bu nasıl bir güzel ki, birden gönlümü çaldı.

MEDÂR-I İFTİHÂRIMIZ

Sn. Ramazan AVCI’ya

Edebî kişiliği, güçlü kalemi ile
O, Kahramanmaraş’ın, medâr-ı iftihârı.