Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

MURABBA

İnsanın süsü yüzdür, yüzün süsüyse gözdür
Aklın süsü dilidir, dilin süsüyse sözdür
İnsanı insan eden, îman dolu o özdür
Özünü kaybetmişse, koru kalmamış közdür…

MURSİ ve SİSİ

Yüzde elli ikiyle, sandıktan çıkmadı mı?
Size ne yaptı Mursi, zâlim dünya nerdesin?
O meşrû hükümeti sinsi bir darbe ile
Devirdi hâin Sisi, zâlim dünya nerdesin?

MUSLUKLARLA UĞRAŞMA

Arızalı olan şey tâmire müsâitse
Musluklarla uğraşma; işi vanadan hallet.
Her hangi bir konuda köklü çözüm istersen
Tâli şeyleri bırak; işi anadan hallet.

NÂMAHREM

Adâletle, sağlık, onlarla kâim
Hâkime, hekime, ihtiyaç çoktur.
Onlar görevini, iyi yaparsa
Hâkimin, hekimin, yüzleri aktır.

NAMAZ

Allah’ın kudret eliyle
Sidre’den…
Miraç’la saçılan Nur.
Gökten…

NAMAZ

“Kılalım kurtulalım” o zahiren namazdır
Namaz sırtta yük değil; özlenen aşk olmalı.
Hem bilgi hem de îman; hem hudû, huşû ister
Namaz sırtta yük değil; özlenen aşk olmalı.

NAMAZ

Îmandan sonra gelir, böyle söyledi Nebî
Namazın dinde yeri, bedendeki baş gibi…

27/09/’16

NAMAZIN DİNDEKİ YERİ

İlgi/bilgi/sevgiyle, anlatmalı her şeyi
Sunmalıyız İslâm’ı, aç insana aş gibi.
Kulak duymaz, göz görmez, beş duyu mühürlenmiş
O hâle gelmişiz ki, bâzı kalpler taş gibi.

NÂCİYE VÂLİDE HANIM
(D. 1919 – Ö. 2005)

Hem yokluğu, varlığı ikisini de gördü
Bir adı Hacı Hâtun, diğeriyse Vâlide.
O, ayın ışığında kirmenle yün eğirdi

NÂGEHÂN

Elimde değil ki birden gönlümü
Bir nazar eyledin çaldın Nâgehân.
Tereddüt etmeden gönül deryama
Kulaç atıp daldın, daldın Nâgehân.