Boylarımı aşıyor,dumanım gömüyorsun,
Bunca keder içinde hangi huzur diyorsun.
Sürüklenip giderken kaderin arkasından,
Kar borana karışmış,hangi huzur diyorsun.
Kalmadı yüreğimde dünyanın bir neşesi,
Bana göre her taraf küflü zından köşesi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta