Hancı Şiiri - Mete Tural

2 Mart 2026, 03.17, Bergakungsvägen

Gelmişiz uzak yoldan,

Yedi kat arştan.

İnmişiz bir attan,

Girmişiz bir hana,

Gökte asılı,

Atlı karıncadan.

Elimizde kadeh,

İçiyoruz kana kana,

Ölmüşüz susuzluktan.

Üstümüzde yorgunluk,

Ağırdan, inceden...

Bakıyoruz dışarı,

Puslu bir pencereden.

Nedir gördüğümüz?

Rüya, hayal, sanrı?

Nedir çektiğimiz?

Hasret, gam, sancı?

Biz mi yabancıyız?

Atlı karınca mı?

Biz mi yalancıyız?

Tanrı denen Hancı mı?

Seyrettikçe alemi

Donuyor insanın kanı

Tanrı denen o Hancı

Döndürüyor durmadan

Atlı karıncadan hanı,

Gurbeti