Ham Kalmaz Şiiri - Evrim Evrensel

Biz bize danışıp, gel de tanışsak,
El ele, dil dile verip konuşsak,
Ne sen kal ne de ben, bize ulaşsak,
Orda muhabbetten öte bulunmaz.

Gel ey gönül kalma boşta avare,
Kemden uzaklaş gel kelâm kibare,
Uzağı yakın et gidip de yâre,
Bak gör muhabbetten tada doyulmaz.

İki Can bir olsun bak ki ne olur,
Kâinatın eşitleri bir olur,
İnsan insanda kendisini bulur,
Ötesi berisin bir farkı kalmaz.

El ele el Hakka verip uzlaşıp,
Dil dile dil paka erip hazlaşıp,
Mızrap, perde, tele vurup sızlaşıp,
İçler bir hoş olur, nahoş da kalmaz.

Evrim Evrensel var yârin ile kal,
Acılar son bulur, sofran dolar bal,
Onu bunu bırak sevdiğini ak,
O meydanda çiğler pişer ham kalmaz.