Halkalar... Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

HALKALAR...

Bir taş atarsın durgun suya,
Halkalar büyür,
Dağılır kıyılara doğru.
Ne su eski sudur artık,
Ne de taş aynı kalır düştüğü dipte.
Yürürsün,
Gölgen arkandan gelir usulca.
Bazen önün kapkaranlık görünür,
Bazen çatlak bir duvardan sızar ışık.
Herkes bir şeyler biriktirir:
Kimi anıları doldurur cebine,
Kimi sustuklarını basar bağrına.
Oysa en çok hafifledikçe çoğalır insan,
Bıraktıkça yüklerini,
Rüzgâra bıraktıkça kendini.
Bak işte,
Yine akşam oluyor,
Ve dünün yorgunluğu
Günün son ışıklarıyla çekiliyor dağların arkasına...

Fatih Mehmet