Halil Kıvrık Şiirleri - Şair Halil Kıvrık

Karanlık ve ışık kardeştir..
Kadınlar şevk
onlara töresel hamallık yüklemek ahmaklıktır.

Bazen diyemem buna
Seni;

Konuştuğunda;
dilinin ucundan kaymıştı heyelanlar
toprak üstünde unut beni

bendim.
bendim yıkıldı ayrılıktan ay-kırılıktan

Artık
takatımda sensin nefesim de
beni affet
bu ilk çılgınlık
ilk heyecan yaşarken soluk vermen
ümit etmem ki

Çeyrek asır öncesi bugün,
ne inanılmaz güzellikte bir duygu idi
bu dayanılmaz sorumluluğun
sonsuz sancısının
kaygısının çörekleneceğini bilmeden sevinmek.

Mutluluğa sürüklenen zamanda,
yine tehir düştü yollara
bu zorluğu kim sürüklediğini biliyorken
tez cana düştü sabır.

peki bunun açıklamasını ne telafi edecek

Elini sıcak sudan soğuk suya sokmamak,
fikir kirliliği mi yoksa beceri eksikliği mi
Ilıman iklim kuşağında.

yine uyku vakti gitti
sanmıyorum sonsuza kadar uyumuyacağız

Kavramsal
içgüdüsel
iki seçenek var insanlara verilmiş
nabız şerbeti yerine şarap olsun
herkes
kendi serhoşluğunda iyi olsun düşüncesi bu bizimkisi.

Yoldayız,
ebemin ebesinden aldığı izin
gizlerin yüzümüzü örttüğü çizilenlerle
birbirine benzemeyen insanlarla ayrı kolda
keşkelerle-kuşkularla birlikte
yalanlarla -yanılgılarla yan yana

Düşelim düşlerin ötesine...
orada kadınların teni buğday
saçlarının savruluşu başaklardı.

eğilirlerde
kırılmazlardı gözünün önündeki tokluğa

Bunca yaşanılan,
tanık olunan
ve
bizzat yüzleşirken yalanlarla hertürlü zulüm ve vahşilikle,savaşlarla

Bir sabah ölü olarak uyanamadığında