Hiç bir şey hissedemiyorum,
Bu hissizliği şiirle size nasıl hissettireceğimi de bilmiyorum.
Daha fazla bu bilinmezlik çukurunda kalırsam cahilleşeceğimi hissediyorum.
Yalnız şiir yazabiliyorum bu günlerde,
Onları da zaten,
Yırtıp atasım geliyor.
Şiir sanıp,
Uğraşırken bazı heyecanlarla,
Şiir yazmayı unutmuşum.
Ve belki de hiç bilmediğim bir ormanda,
Bir başıma kaybolmuşum.
Bir şiir sabahı sevmiştim seni,
Havada ihtilal kokusu vardı,
O havada bir ateş yaktı beni,
Bir devrimci artık gönlümde yârdı.
Bir devrimci aklımı söktü,attı,
Daha da soğuk ol hava,
Ceketimi vereyim gönlüme,
Gönlüm ısınsın benim.
Üşümesin kutsalım.
Yağmurlar akıt,
Yıka beynimi aşkın yağmuru ile.
Belki de son günümdü,
Düzenin dünyasında.
Umarım son günümdür,
Buhranlı hayatımda.
Gönlümde bir şiirle göçüp gitmek isterim.
Uyumadığım vakitler,
Şiir yazardım.
Ve düşünüp dururdum;
Bildiğim tüm dertleri.
Sabahlara kadar,
Bir yük binerdi sırtıma.
Elimdeki kalemin,
Belki de tek sebebi,
Şiir vakti yağan,
Hem soğuk hem de tebessüm verici bir yağmurdu.
Zaten şiir yazmaya başka bahanem yoktu.
Baba nerdesin baba,çare bul bu enkaza,
Sen ki halaskar gazi,arkada büyük mazi.
Baba nerdesin baba,yine haykır gencine,
Sen ki yetim babası,güvenir direncine.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!