Hâlet - Zehra Yaden Şiiri - Zehra Yaden

İşte ben acılarımı böyle küçültüyorum,
tek seferlik okunacak şiirlerle.
Dağınık cümleler kurarken kir karışmış suları anımsatıyor,
yorgunluğumu yatak köşelerine fırlatıyorum.
Diyorum ki belirsizliklere:
Bazı şeylerin (güzel olacağına dair) ihtimalini verirken bile çok çirkinsin.
Okumuştum kitabını bilmemkaç defa,
ezberimdesin yani.
Bir diğer adın hüsran senin.
En iyisi mi sen,
mideme bir, beynime iki kurşun indir.
Nedense büyümek hep bir sonraki yaşta,
merhameti merhametsiz birinden dilenen bu hayatta.
Sigortası atarken habire kesilen duyguların,
Hissetmemek bazen çok gerekli bir his oluyor.
Soğuyan çay kadar iticisiniz,
diyorum olmayan samimiyetlere.
Annem gelip “Biraz gülümse kızım.” deyince
daha da bir inanıyorum olmayışına o sevgilerin.
Son bir yılın hava durumuna bakasım geliyor yaz aylarını özleyince, yazın bile.
Ağır sözlü kavgalara karıştım, akşam üzeri öfkelerin.
Küfürsüz ve yalansız sözlerin, çıplak kelimelerin haslığıyla.
Savurabildiğim kadar savurdum o gün inancımı,
benim için oracıkta ölmüş yıllara.
Kanser edersiniz dedim kadını.
Merhamet bile sabır diliyor Allah’tan..
Acıyı şakaya vurunca, şakanın canı acır mı?
Acıyormuş..
Yine de tek seferlik okunacak şiirlere döküyorum içimi,
Özür dilerim.. Özür dilerim!
diyerek,
Hislerimden çıkan dizelere acıyarak
af diliyorum dağınıklığından tüm kelimelerin.

11 Şubat 2026