"hâlâ" Şiiri - Necip Emrah Aşıkoğlu

Neden?
Senden vazgeçemiyorum ben hâlâ,
adı konmamış bir alışkanlık gibi
kalbimin en karanlık köşesinde duruyorsun.
Özledim…
ama söyleyemiyorum,
çünkü bazı cümleler söylenince
Anlamını yitiriyor
Her şey bıraktığın gibi,
uykum bile sana küskün.
Ne arayan var ne soran,
ama sen…
en kalabalık yerimde bile
yalnızlığımsın.
Galiba bilememişim kıymetini,
Ya da sen benim
ya da çok geç fark ettim
kaybedilince anlaşılmadığımı.
Allah var,
çok özledim.
Anlatma desen de
doluyor gözlerim.
kaldım, geçinemedik.
Gittim, baş edemiyorum
Ben seni sevdim
sen beni sevmeyi denemedin
Ve lanet olsun kalbime,
bitiremedim…
hayaletine âşık oldum ben,
sana değil.
Gece yarısı sokak sessiz,
ama içim değil.
Telefon suskun,
beynimde sen bağırıyorsun.
“Ne yapıyorsun?”
diye soruyorum kendime,
çünkü artık sana soramıyorum.
Yeni gün doğuyor
ama ben hâlâ dünündeyim.
Fotoğraflar silik,
anılar net.
Belki bensizsin,
belki yanlış…
ama ne olursa olsun
sen bende kalmışsın.
Git desen de,
kal diyen kalbim var.
Peşimi bırak diyen aklım,
tuzak kuran hatıralarım var.
Ve biri beni sorarsa bir gün,
şunu desinler:
“Bir zamanlar
Kendinden vazgeçen bir adamdı,
Seni sevdiği için.”