Hakkın kapısında Şiiri - Murat Ülkü

Hakkın kapısında dualar dilde,
Halkın sofrasında dertler bin dilde.
Zenginin serveti akar her kolda,
Fakirin payına "sabreyle" düştü.

Pazarda etiket el yakar durur,
Vatandaş raflara bakıp da kurur.
Enflasyon canavarı sırtından vurur,
Cüzdana hüzünlü bir veda düştü.

Emekli hesabın içinden çıkmaz,
Gözleri yollarda, umudu bıkmaz.
Sarayda şatafat ışığı sönmez,
Karanlık sokaklar garibe düştü.

Diploma duvarda tozlu bir resim,
Gençliğin kesildi soluğu, sesim.
Liyakat beklerken her bir mücessem,
Makamlar hep eşe, dosta mı düştü?

Adalet tartısı tartmıyor dengi,
Güçlünün değişmez aslı ve rengi.
Fikrini söyleyen görür tüfengi,
Doğruyu diyene Silivri düştü.

Ekranlar anlatır pembe bir rüya,
Herkes bolluk içindeymiş güya.
Milletin ekmeği indi bir suya,
Hayaller hep başka bahara düştü.

Zeytinyağı sanki altından maden,
Kim silsin gözyaşın, sormaz ki neden?
Lüks araç içinde haram yiyenler...
Yürümek millete bedava düştü.

Vergi yükü biner garip sırtına,
Borç harç içinde kopar fırtına.
Efendiler bakar keyif kartına,
Çileyle yaşamak bize mi düştü?

Sabır dediler de çatladı taşlar,
Eğildi önlerde dik duran başlar.
Kimin içindir bu akan gözyaşlar?
Vicdanlar dipsiz bir kuyuya düştü.

Garip Murat der ki; sözüm mertçedir,
Bu sitem dediğin özden dertçedir.
Düzen böyle gider, sonu sertçedir,
Uyanmak uykudan bu vakte düştü.