Hakim Bey Şiiri - Baki Ortak

Hakim bey...
Gece kulağıma fısıldadı adımı,
dediler ki adın bir dosyada yazılı.
Mürekkebi soğuk, satırları sert,
kâğıt tanımaz beni
ama ben kendimi bilirim
hakim bey…

Benim adım
çocukluğumdan beri
ekmeğin kırıntısında durur.
Anasının dizinde ağlayan
yetimin duasında çağrılır.
Dosyalar susar belki
ama dua konuşur
hakim bey…

Ben geceleri suçla değil
vicdanla uyurum,
Kapım kilitli olabilir
ama kalbim
garibe kapalı olmadı.
Hakim bey…
Kalbim kapalı olmadı…

Ben sabahı
ezanla karşılayanlardanım,
akşamı
yorgun bir ekmek gibi
sofraya koyanlardan.
Suçum varsa
çok sevmektir insanı,
fazla inanmak,
bazen de
susmayı seçmektir.

Hakim bey,
ben vatanıma ihanet etmem.
Toprağın terini bilirim,
ayağımın altındaki taşın,
başımın üstündeki bayrağın
hatırını bilirim.
İhanet bana yabancı bir dildir,
ben o dili
hiç öğrenmedim.

Garibe dokunmam dedim ya,
çünkü gariplik
bir elin boş kalmasıdır.
Bir sesin duyulmamasıdır.
Garip benim çocukluğumdur biraz;
bir kapının önünde beklemek,
bir elde
eksik kalan lokma…

Ben kimsenin yarasını
derinleştiremedim hakim bey,
elim varmadı.
İnsan acısına
sert davranamadım.
O boşluğu
kendimle doldurmaya çalıştım.

Mazlumu ezdirmem,
çünkü zulüm
yüksek sesle konuşur.
Adalet ise
sabırla bekler.
Ben sabrı seçtim
her defasında
hakim bey…

Mazlumun sesi
gece yarısı çöker insana,
Bir ah girer göğsüne
bir ömür çıkmaz.
Ben o ahla
yaşamak istemem, istemem istemem ,
zulmün karşısında
durmayı seçtim.

Dosyada adım yazılıysa eğer,
belki fazla doğru olduğum içindir.
Belki eğilmedim,
belki susmam gereken yerde
kalbim konuştu.
Bunlar suçsa
ben yine aynıyım
hakim bey…
Hiç değişmedim ve değişmem, değilişmem,
Hakim bey...

Dosyalar ağır olabilir,
sayfalar kalın…
Ama vicdan
en hafif terazidir
ve en doğru tartardır.
Ben buradayım hakim bey,
kaçmadım.
Çünkü doğru sözün
saklanacak yeri olmaz.

Adımı satırlarda aramayın,
mühürlerde tartmayın.
Adım
mazlumun ahında değil,
mazlumun yanında yazılıdır.

Ve bu söz,
bu duruş,
bu inatçı vicdan
bir isim isterse eğer…
Kul Ortak derler
hakim bey.

KUL ORTAK