Hakikatin kantarı Şiiri - Kemal Tekir

Hakikatin Kantarı

“Mış” gibi bir çağın içindeyiz;
Gölgesi hakikat,
Kendisi simülasyon.
Platon’un mağarasından çıkamadık ,
Duvara vuran gölgeleri
Adalet sandık.

Oysa hakikat,
Gözün değil
Bilincin gördüğüdür.
Hukuk,
Salt kanun maddesi değildir;
Toplumun vicdanında kristalleşmiş
Ahlâk aklıdır.

Eğer ahlâk çürürse
Kanun çoğalır.
Kanun çoğaldıkça
Adalet azalır.
Çünkü yasa korkudan doğarsa
Özgürlük yetim kalır.

Gizli tanıkların fısıltısı
Ahlaksız vicdansız bir yaradır;
Bilginin kaynağı karanlıksa
Hüküm nasıl aydınlık olsun?
Şüphe,
Adaletin temkinidir;
Ama korku,
İktidarın silahıdır.

Bir devlet
Korkuyla yönetiliyorsa
Orada hukuk değil
Güç konuşur.
Ve güç
Sınır tanımazsa
Kendi ağırlığında çöker.

Kuvvetler ayrılığı
Siyasi bir teknik değil,
İnsanın ontolojik zaafına karşı
Geliştirilmiş bir bilgeliktir.

Çünkü insan
Mutlak güçle sınandığında
Çoğu zaman sınıfta kalır.
Bu yüzden adalet,
İnsana rağmen insanı koruyan
Bir bilinç düzenidir.

Akıl terazidir,
Gönül denge.
Akıl ölçmezse kaos,
Gönül hissetmezse zulüm doğar.

Bilinç evrimi dediğimiz şey
Tam da budur:
Gücü sınırlayacak iç disiplini
Toplumsal sözleşmeye dönüştürmek.

Hakikat,
Çoğunluğun oyu değildir;
Zamanın ruhuna teslim olmaz.
Hakikat
Dirençtir.
Eğer bir gün
Mahkeme kararları uygulanmıyorsa
Sorun metinde değil,
Meşruiyet fikrindedir.

Meşruiyet,
Zorla değil,
Adalet algısıyla yaşar.
Devlet,
Adil olduğuna inanılmadığı gün
Sadece organizasyona dönüşür.
Ruhunu kaybeder.

Biz rövanş aramıyoruz;
Tarihin diyalektiğinde
Yeni bir tahakküm üretmek istemiyoruz.
Biz istiyoruz ki
Adalet,
İktidar değiştiğinde yön değiştirmesin.
Kantar
Kimin elinde olursa olsun
Aynı ölçsün.

Çünkü gerçek devrim
Yöneteni değiştirmek değil,
Yönetme anlayışını dönüştürmektir.

“Mış gibi” bir hukuk
Bilincin uykusudur.
“Olmuş” bir hukuk ise
Uyanışın kendisi.
Ve bilinç uyandığında
Ne gizli karanlık kalır
Ne de gölgeler hüküm sürer.

O zaman hukuk
Dışsal bir zor değil,
İçsel bir erdem olur.
İşte o gün
Adalet konuşulmaz yaşanır.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi