Hakikat Yolu Şiiri - Bekir Erçalışkan

Yaşamın kıyısında hayatımı seyrediyorum;
Kuş kanadından seyre dalmış gibi...
Donmuş yüreğimdeki tüm umutlar,
Yüce doruklardaki kar gibi.

Dünya döndü, ben uzaktan seyrettim;
Her düştüğümde kadere isyan ettim.
Ahireti unutup dünya malına meylettim,
Âb-ı hayatı kana kana içmiş gibi.

Kalabalık içinde görünmez gölgem,
Bir hançer yarası kime arkamı dönsem!
Bir isyan büyür içimde, kabarır öfkem;
Sessizce patlayan tayfun gibi.

Fani dünyada fani bir beşermişim,
Sarhoş olup yolumu şaşırmışım.
Nefsime kul, hakikate sağırmışım;
Seraba koşan yolcu gibi.

Yüzümde yılların çizdiği yorgunluk,
Yitmiş gözlerimdeki çocukluk...
Aç bir tamah, içimdeki oburluk;
Gurbeti vatanı sanmış gibi.

Paslanmış gönül aynamda cemalinin nuru...
Unutmuşum dergâhındaki huzuru.
Erdem sanmışım kibri, gururu;
İnayetinden mahrum kul gibi.

Sermayem beş metre kumaş imiş,
Gayrısı heybemde fuzuli yük imiş.
Gönül gözüm batına âmâ imiş;
Karanlıkta kaybolmuş kör gibi.

Hatırladım Bezm-i Elest'teki sözümü;
İnayetinle buldum benliğimi, özümü.
Dergâhına sürdüm asi yüzümü,
Ummana kavuşan ırmak gibi...

01.03.2026
13:31