Kumdan Evler yaptık Sahilde, Dalgaları Düşünmeden,
kıyısında ot bile bitmez denizlerin kükreyişinden
kardan adam yaptık baharda, Güneşi hiç düşünmeden
Toprağına Kar bile düşmez İnsanların Lanetinden
İpliğine düğüm atılmadan dikilen gömlek gibidir hayatın
Söz bittiği an başlar o gizli ahenk,
Gökyüzü bürünür binbir türlü renk.
Neyin nefesinde titrerken perde,
Deva aranır gönüldeki kadim derde.
Ne ses kalır geriye ne bir kuru seda,
Sürgün ettin beni ıssız dağına
Gelsemde yanına çözümmü vardı
Odun yaptın beni yaktın narında
Yansamda yanında Suyunmu vardı
Bir rüzgar misali Yanımdan gittin
YİTİK MAHALLE
Bir mahalle vardı çocukluğumda…
Sokakları bugünküler kadar düzgün değildi,
ama insanları güzeldi.
Kapılar kilitlenmez,
Kalbimin sarı sabahı
Solmasın gözlerinde
Bülbülün aşk şarkısı
Yitmesin yüreğinde
Bulut geçse üstümüzden
Senden bana büsbütün
Hüzün kaldı ey sevgili !
Bilmediğim gözlerinde
Görünmemek hissi kaldı
Hiç görünmemek
Solgun bir akşam çiçeği gibi
Bırak beni serin rüzgârlara
Tenim değince kara toprağa
Umutlu mevsimlere emanet et
Bir beyaz sessizlik iner omzuma
Yağmur Dediki:
“Allah'ım, beni boş bir taşa düşürme.
Susamış bir çiçeğin köküne götür.
Bir yetimin diktiği fidana,
bir çiftçinin çatlamış tarlasına,
bir kuşun susuz gagasına düşür.
Bir gece vakti sessizce Giriyorum Odana
Duvarlarda çizdiğin resimlerine bakıyorum
Maziye dalıyorum kızım, seni özlüyorum
Hani benim küçücük yürüyen Balığım
Neredesin şimdi sen berra kızım
Bir gün daha geçti, sessiz akşamların,
Kalbimde saklı o eski anıların,
Her adımda sen, her köşede izlerin,
Bir hayalin peşinde kaybolur gözlerim.
Uzaklarda bir umut, yıldızlar gibi parlak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!