Hafız 2 Şiiri - Cân Cân 2

Bu kaçıncı hançer Hafız,
Sırtın Habeş gibi yaralı,
Göğsün Bilal misali sabırla dolu,
Karnına konulan kaya gibi ağır kader.
Söyle Hafız, bu kaçıncı hançer?
Kaçıncı susuş, kaçıncı direnç,
Kaçıncı kez canın yanarken
Adaleti göğe emanet ettin?
Her defasında içinden bir şey koptu,
Ama kimse duymadı o kopuşu.
Yüzün sustu,
Yüreğin konuştu sadece.
Söyle Hafız… SÖYLE…
Bu kaçıncı hançer, bu kaçıncı imtihan?
Ah be Hafız…
Güneş her sabah bir dakika farkla doğuyor,
Ben ise her sabah bir dakika daha geç sığınıyorum uykuya.
Çünkü uyku tek kaçış bazen,
Uyanınca yine aynı acı bekliyor insanı.
Geceler uzadıkça insan
Kendiyle daha çok karşılaşıyor.
Sakladığı ne varsa
Sessizlik çıkarıyor ortaya.
“Ey gönül…
Dayan.
Bu da geçer.” diyorum…
Ama bazı acılar geçmiyor Hafız,
Sadece insan alışıyor taşımaya.
Yara kapanmıyor,
Sadece kanamayı öğreniyor kalp.
İnsan en çok da
İyiliğine güvendiği yerden yaralanıyor.
En çok da
“Yanımda” sandıklarının yokluğunda üşüyor.
Söyle Hafız…
Bu kaçıncı hançer,
Bu kaçıncı imtihan?
Kaç kere toparlanır bir insan,
Kaç kere kırılıp yine iyi kalabilir?
Kaç gece daha
Sabahı umut ederek uyuyabilir?
Ve söyle Hafız…
İnsan kaç acıdan sonra
“Tamam” deyip susar?

@dsız..