Düşer yaprak bilmez neden,
Dal bakar arkasından,
Rüzgar yoluna devam eder salın salın.
Düşünür dalgın, keyifsiz, ruhsuz, hatırlar gibi olur, Vazgeçer.
Ay her zamanki yerinde, tepeden bakar boş ve nedensiz.
Oysa ben o'yumdur düşen yaprak, dal, ay ve seni unutan, Beni hiç hatırlamayan.
Sen kimsin o halde, okuyan, düşünen,
Alınan hiç nedensiz.
Varız işte bir şekilde, görevlerimizi üstlendiğimiz için mi, Yaşamamız gerekeni yaşamamız için mi, nedensiz Hallerimiz için mi, belki de her biri;
Hadi oradan...
Kayıt Tarihi : 4.3.2026 20:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!