Haber Gelmiyor Yardan Şiiri - Hamit Atay

Haber Gelmiyor Yardan

Bekledim…
Günler boyu, aylar boyu,
Her akşam ufka baktım,
Gözlerim yollarda,
Kulaklarım bir ses arar oldu.

Haber gelmiyor yardan,
Ne bir selam, ne bir mektup,
Sadece sessizlik,
Ve sessizliğin içine gömülmüş binlerce soru.

Rüzgâr esse,
“Belki kokusu gelir” dedim,
Yağmur yağsa,
“Belki damlalarla haber yollar” sandım.
Ama rüzgâr da boş,
Yağmur da suskun.

Bir zamanlar ellerimdeydi elleri,
Şimdi ellerim bomboş.
Bir zamanlar gözlerimdeydi gözleri,
Şimdi gözlerim uzaklarda kaybolmuş.

Gece olunca daha zor beklemek,
Çünkü karanlık
İnsana kendi içini dinletir.
Ve içimde tek bir ses var:
“Gelir mi? Yoksa çoktan vaz mı geçti?”

Haber gelmiyor yardan,
Oysa bir kelime yeterdi bana,
“Unut” dese unuturdum,
“Bekle” dese beklerdim,
Ama bu suskunluk…
Ne vedadır, ne kavuşma.

Gönlümün penceresine
Her gün bir umut asıyorum,
Belki bu gün gelir diye.
Gelmediğinde
O umudu katlayıp cebime koyuyorum,
Yarın yine asmak için.

Haber gelmiyor yardan…
Belki unuttu beni,
Belki de kendi derdinde kayboldu.
Ama bilsin ki,
Ben hâlâ buradayım,
Aynı yerimde,
Aynı dualarla.

Ve eğer bir gün çıkıp gelirse
O suskun yolların ardından,
Bilirim ki bu bekleyiş
Bir ömür de sürse,
Onun gözlerine bakınca bitecek.

Ama o gün gelmezse…
Bu şiir,
Gelmeyen bir yarın için
Yazılmış son mektup olacak.

Hamit Atay