Selamünaleyküm can, iki bin on sene,*
On iki Ekim Salı, güz gülü zâr yine.*
**
Sonbahar hüzün var, vaktimiz az kaldı,*
Gül ten sararıp soldu, naktimiz az kaldı.*
**
Sonbahar puslu nehâr, her akşam yaslıdır,*
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta