Tanımazdım insanları
Bilmezdim yaşamayı
Dolaşırdım yeryüzünde
Duygusuz,gamsız
Gözlerim anlamsız bakardı dünyaya
Göremezdim güzellikleri
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bazan böyle sarsılır insan.Güvenmek güzeldir yine de.Kırk kere güvenim sarsılsa kırkbirinciye yine güvenip umutlanıyorum.Atasözlerine ters de olsa...
Mutluluklar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta