Güvenme Şiiri - Cihan Berdibek

GÜVENME

Güvenme hiç kimseye dönme asla sırtını,
İnsanın en yakını bil ki bir gün el olur,
İçinde tut söyleme müşkülünü derdini,
Başındaki fırtına bel ki bir gün yel olur.

Kuru yaprak misali dökülürsün dalından,
İncinirsin hayatın yeşilinden alından,
Bıkarsın bıkmam deme şu dünyanın malından,
Hayat sana küser de bel ki bir gün zûl olur.

Gocunma benliğinden onu sana veren var ,
İçindeki tarlayı adım adım süren var,
Sen mi yandın sadece o yarayı saran var,
Sevmez beni dediğin bel ki bir gün kul olur.

Umudun vatanında sürgünüm sanıyorsun,
Bilmeden hiç bir şeyi insanı kınıyorsun,
Namerdin sofrasında sen neye banıyorsun,
Sığındığın karanlık bel ki bir gün yol olur.

Farkında mı benliğin ölümün varlığından,
Farkında mı insanlık sınavın zorluğundan,
Dildar gönlüm sızlanma yüreğin darlığından,
Aşktan yanar bedenin bel ki bir gün kül olur.
Sevmez beni dediğin bel ki bir gün kul olur.

Cihan BERDİBEK