Bir gün,reddettiğini kaybedince anlayacaksın.
Güneşin doğuşu,gibiydi biliyordum,benden kaçtığını.
Bilemezdim sana alıştığımı.
Güneşde doğudan doğup,batıdan batıyodu.
Hayallerim kayboldu hayat yolunda,
Yüküm ağır, dertlerim sıralı kolumda.
Bir umut kırıntısı ararken dünlerde,
Yine kendimi buldum yorgun yarınlarda.
İçimdeki volkanlar bir bir patlıyor,
Yüreğimde biriken korlar devleşti.
Ruhum bu yangınla her gün katlanıyor,
Sessiz çığlıklarım göğe yerleşti.
Kırgın kalp cama benzer, tuzla buza döner,
Yürek kanar, sele döner,
Acı ile beslenir, yılana benzer.
Aşk, sevda, nefis kördür.
Hiç kimse kendini kandırmasın,
Yalanla ömür boyu yaşanmaz.
Herkes bir gün vazgeçebilir,
Gidenin yeri boş kalmaz.
İnsan her şeye yetişiyor da hayatta,
Ama bir tek kendine yetişemiyor.
Herkesin derdine derman olsa da,
Kendi yarasına bir merhem yetmiyor.
Kafamın içinde deli sorular, cevabı yok;
Kimseye hesap verecek vaktim de yok.
Gece gündüze kızacak fer yok,
Dünyada sesimi duyuracak kimsem yok.
Kafamın içinde deli sorular, cevabı yok;
Kimseye hesap verecek vaktim de yok.
Gece gündüze kızacak fer yok,
Dünyada sesimi duyuracak kimsem yok.
Kendini bilmemek, kendinde olmamak,
Kendine güvenmemek, farkına varamamak...
Kendini fazla önemsemek olunca mesele,
Tüm bilge sözler boş, tutarsız hale gelir.
Aşkın girdabına kapılmış, gidiyorum.
Beni karanlığa mı?, aydınlığa doğru mu? çekiyor, bilemiyorum.
Bile bile herşeyi ile kabulleniyorum.
Aşk, sevmek, böyle bir şey değil mi?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!