Güven Şiiri - Ege Yılmaz

Güven bana, diye yankılandı ses,
Uçurumun buz gibi rüzgarları ikisini de üşüttü.
Gözleri bağlı olan tereddüt etti,
Rehberine güvenebilir miydi?
Seçim zordu, zaman kısa.
Bir yanda uçurum diğer yanda yabancı
Acaba zamanı gelmiş miydi güvenmenin?
Ya yanlış yolu gösterseydi,
Uçurumun dibine doğru yuvarlanırken keyifle izleyebilirdi!
Belki de iyi biriydi,
Doğru yolu gösterip tehlikeyi bertaraf ederdi.
Güvenmek zordu,
Sırlarını açmak dünya ile aranda bir uçurum kurmak gibiydi.
Uzatılan el, teklif edilen güven gerçek değilse içine düşme tehlikesi vardı.
Hem zor bulunurdu böyle güvenilir kişi,
Dost denirdi böylelerine ya da arkadaş.
Hem o bilmezdi kaç kişiyle karşılaşmıştı ki böyle?
Emanet etmek sırları, güvenmek yani
Hiç deneyimlemediği bir nimetti.
Bu uçurumdan onca kez yuvarlanmıştı,
Kandırılıp atılmıştı, şimdi niye güvenecekti?
Ama zordu sırları saklamak, duyguları içinde tutmak
Öyle ki onca kez düşmesine rağmen hep güvenmişti
Çünkü sır taşımanın yükü daha ağır gelmişti.
Hep kandırılan bu bahtsız acaba şimdi doğru kişiyle mi yan yana gelmişti?
Düşünecek zaman yoktu,
Duygular, düşünceler, sırlar ağırdı,
Ama uçurum da yüksek!
Ne yapacaktı, güvenecek miydi uçuruma düşmeyi göze alarak,
Yoksa artık akıllanmış mıydı? Belki de sırlar yeterince ağırlaşmamıştı?
Güvenmek zordu işte, ama kalp de çok sır taşımıyordu. Ne yapacaktı?