Gurt İriza Şiiri - Sadık Kocabaş

Sıla hasretiyle her yıl yanarım
Ata toprağını her dem anarım
Özümü bu toprak için sunarım
Nerden çıktın önüme Gurd İrıza

Dayım Saffet davet etti köye
Şaziye yenge başladı gözlemeye
Var mı gerek bunu daha söylemeye
Akılda fikirde yok Gurd İrıza

Davet geldi icabet ettik ulaştık
Sezai abimle yolu paylaştık
Semaver tüterken biraz dertleştik
Gecemizi mahvettin Gurd İrıza

Köyden aşağıya arabayı saldım
Karanlık içinde hayrette kaldım
Korkunun rengini o saat buldum
Yolu bize dar ettin Gurd İrıza

Kara Çamlık yolu ışıkla yardı
Yerde yatan adam aklımı yordu
Aniden fırladı karşımda durdu
Ecel gibi göründün Gurd İrıza

Şaşırdım vallahi teptülüm şaştı
Araba korkuyla şarampole kaçtı
Aynadan bakınca elleri açtı
Belinde mi durur Gurd İrıza

Dilimiz tutuldu korkudan o an
Abim Sezai’nin hali pek yaman
Koltukta çakıldı geçmiyor zaman
Bizi dara düşürdün Gurd İrıza

Sabah geri gittik ne kan var ne iz
Çözülmedi gitti bendeki bu giz
Aydınlat muhtarım endişeliyiz biz
Mazide bir sızısın Gurd İrıza

Gezer dağı taşı avını sezer
Mantarı kokusundan hemen çözer
Teyze torunudur bizlere siper
Kabul etmez o günü Gurd İrıza

Koca köylü bilir senin halini
Çözemez bir türlü kimse dilini
Bırakmaz Kalemsiz Şair peşini
İtiraf edemedin hâlâ Gurd İrıza