Gurur Şiiri - Ege Yılmaz

Yürüyorum patikanın sonuna dek,
Geçiyorum yeşil ağaçları,
Az uzakta duruyorum evden.
Görüyorum kırmızı kiremit çatıyı,
Beyaz badanalı duvarları,
Usul usul duman üfleyen bacayı.
Bir şey çakıyor içimde
Bir hayalet itiyor beni uzağa.
Daha fazla yaklaşamıyorum,
Her defasında aynı yerde donup kalıyorum.
İçten içe yürümek istesem de,
Varıp kapıdan girmek istesem de olmuyor işte.
Hayalet itiyor, sonunda gücüm tükeniyor.
Ayaklarım isteksizce aksi yöne dönüyor
Yavaş bir yürüyüş beni uzaklaştırıyor.
Her adımda kafam ardıma dönüyor ev kaybolana dek.
Ağaçların suçlayıcı bakışlarını ensemde hissediyorum yol boyunca
Kuşlar benim hakkımda ötüyor.
Bu hayalet gururum
Gururumun ördüğü duvar beni uzak tutuyor evimden,
Her seferinde yaklaşıyorum, utançla ama kararlılıkla
Ta ki bir sis kaplayana kadar zihnimi
Ta ki bu sis unutturana dek amacımı, niyetimi.
Sis de hayalet de gururum, ele geçirmiş, zincirlemiş olan beni.
Şimdi yürürüm, uzaklaşırım sis dağılana dek
Hayaletin telkinleri bitene dek.
Kim bilir kendimi nerede bulurum,
Belki şehirleri geçmişim belki ülke değiştirmişim.
Yine dönerim yola, gelirim patikanın sonuna dek
Varırım sisin başladığı hayaletin konuştuğu yere.
Yani belki, belki yaparım. Önce kaçayım şu sisten sonra bakarız, tabii belki.