Günün Sonu Var Şiiri - Mustafa Alp

günün sonu var,
gökyüzü yavaşça çekilir penceremden,
bir sessizlik iner şehrin omuzlarına,
sokak lambaları birer birer yanar,
ve ben, yine aynı yerde,
bir başka hikâyenin eşiğinde dururum.

yaşanır belki başka şehirde, habersizce,
bir kahve kokusu dolanır dar sokaklarda,
bir çocuk gülüşü yankılanır taş duvarlarda,
kim bilir, belki de bir rüzgar,
benim adımı fısıldar bir başkasının saçlarına.

zaman, ince bir perde gibi aramıza gerilir,
sözcükler eksilir dudaklardan,
bir bakışın ağırlığı kalır sadece,
ve hatıralar,
bir eski şarkının notalarında gizlenir.

günün sonu var,
ama gecenin de bir sabahı olur,
her karanlık, bir umudu saklar içinde,
belki de bir tren kalkar uzak bir istasyondan,
ve ben, valizimde suskunlukla,
sana varmaya çalışırım yeniden.

yaşanır belki başka şehirde,
bir sokak lambasının altında,
bir yabancının gözlerinde bulurum seni,
bir yağmur damlasında,
bir eski fotoğrafın solmuş kenarında.

kelimeler yetmez bazen,
susmak olur en doğru dua,
ve gökyüzü,
bir mektup gibi kapanır üstümüze.
günün sonu var,
ama ben hala aynı yerdeyim,
bir bekleyişin içinde,
bir yoksunluğun kıyısında.

belki bir gün,
aynı gökyüzüne bakarız yeniden,
sen başka şehirde, ben burada,
habersizce,
ama aynı rüzgarın altında.

Mustafa Alp
04/02/2026 17.00