Sonra ozan oldu kişi
Öyle ki ışık göz alıcıydı
Öykündü
Bir o kadar da umursamazca
Düş kırıklığına aldanmadan
Tüm duyu organları ile gözünü alan ışığa aldırmadan
Işığı aşıp karanlığa esenlik diledi
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta