Güneş Saçlarındaydı Şiiri - Hamit Atay

Güneş Saçlarındaydı”

Güneş saçlarındaydı…
Bir sabahın sessizliğini bozup
Yürüdün içime doğru,
Gölgen bile utandı senden
O kadar parlaktı gelişin…

Rüzgâr, saçlarının ucundan tutup
Bana doğru savurdu seni,
Kalbim—yersiz yurtsuz bir kuş—
Konacak bir dal buldu nihayet
Bakışlarının kıyısında.

Güneş saçlarındaydı…
Ben ise karanlık bir akşamdan kalmaydım,
Yılların yorgunluğu,
Kırılmış sözler,
Unutulmuş sevinçler taşıyordum.

Sen geldin…
Dokunduğun her yer aydınlandı,
Karanlığım suya düştü
Aydınlık çoğaldı içimde.

Güneş saçlarındaydı,
Bense yanmaya razı…
Yeter ki bir an
Saçlarından düşen ışık
Kalbime uğrasın.

Hamit Atay