Güneş Kuşu Şiiri - Ezgi Özsan

Çok emindim senden,
Özgür dolaşan, spontane ozan,
Ama nasıl olduysa,
Aklımı olay yerinden uzaklaştırdın…

Ve tüm o hippileri sevmemi,
Sağlayan ne varsa,
Yaşamıma geri yansıttın.

Söyleyin, kim yalın ayaklarla yere basmamızı engelleyebilir?
Güneş kuşunu uçurur?
Dünyanın saf olan her şeyini,
Aniden yere düşürür?

Bizi dünyanın geri kalanıyla,
Ortak zevkler paylaşmaktan alıkoyan,
Tüm bu dertlerin tam ortasında,
Ve karşısında duruyorum işte!

Çünkü ısrarın romantikleştirilmesi,
Yalnızca eski bir ilişki miti,
Onların kurumsal dili,
Bunu yine de çözemedi…